และแล้วก็มาเล่าตามสัญญา งานมีตซูจูกับความน่ารักของหมีคัง วันนี้จะได้เจอซูจูแล้วนี่คือสิ่งแรกที่คิดในวันนี้ เตรียมตัวตื่นเช้ากันเลยทีเดียว (เช้าของเราก็เกือบๆเที่ยงได้) นัดเจ๊ลูกหมีไว้ที่ เคเอฟซี สยามจำได้ว่านัดไว้ บ่ายสามโมงครึ่งแต่ทำไมบ่ายสองกว่าแล้วฉันก็ยังอยู่ที่บ้านฟ่ะ ไม่เป็นไรโทรไปบอกเจ๊ เจ๊ๆ รถไม่มีจริงๆแล้วอาบน้ำแล้วไม่รู้จะแต่งตัวไง เพราะด้วยความเคยชินหยิบชุดมาใส่แบบว่าไปมีตเจร็อก ไม่ได้ต้องเปลี่ยนแถมหนักมือเรื่องแต่งหน้าไปนิดต้องลบ มันเลยทำให้เสียเวลา แต่อ้างกับเจ๊ลูกหมีว่าไม่มีรถ จริงๆมันก็ไม่มีรถจริงๆนั้นแหละ แต่อย่างว่านะสาเหตุเบื้องต้นมาจากเรา นั่งรถไปก็กังวลจะไปสายไหมฟ่ะ เพิ่งนัดเจอกับเจ๊แกครั้งแรกเดี๋ยวเจ๊แกจะโกรธ แต่พอไปถึงโชคดียังเป็นของคนน่ารักเสมอ (ตื่นๆๆๆๆๆ)
เจ๊ยังไม่มาเดินไปเคเอฟซีไม่รู้จะกินไร ก็มันกินไม่ลงนี่หว่า ส่งกาแฟมากินแก้ว พนักงานถามย้ำอีกรอบ "แค่อย่างเดียวเหรอค่ะ" ตอบมันไปสองรอบ "ค่ะอย่างเดียว" ถ้าเป็นมันบ้างจะอยากกินไหมซินมาไม่มาก็ไม่รู้ จะได้มีตกับใครก็ไม่รู้ ที่สำคัญบัตรมีไม่ได้อยู่ที่ฉัน ถ้าเกินค้อนมาไม่ได้ ซึ่งคงไม่มีทางหรอกแต่ว่าถ้ามาไม่ได้ฉันก็ไม่ได้เข้านะสิ อันนี้คิดแบบเห็นแก่ตัวสุดๆ ก็นะเรื่องของเรื่องที่เครียดที่สุดก็คือ ซินมาหรือไม่มา สักพักเจ๊ลูกหมีกับเพื่อนเจ๊ก็ตามมาเฟิร์น (ตอนแรกนึกว่าเฟิร์นเป็นพี่เราไม่ได้เพราะว่าหน้านะแต่ถามเจ๊ลูกหมีบอกว่าอาจจะอายุเยอะกว่าเอาเข้าจริงเราเป็นพี่ซะงั้น แต่เจ๊ลูกหมีบอกไม่ได้ให้แกเรียนเค้าพี่สักหน่อย สรุปผมผิดเข้าใจครับ) นั่งคุยกับเจ๊ไปสักพัก ความหวังกับความฝันเค้าก็มา (โครตเวอร์) ค้อนเดินมากพร้อมกับของเต็มไม้เต็มมือ มันขนไรมาเยอะแยะฟ่ะนึกในใจ แต่เรามองเห็นอย่างเดียวที่อยู่ในถุงของค้อน ปฏิทินที่ทุกคนเค้าได้กันไปแล้วแต่วันที่ไปรับฉันไม่ว่างไปเอาเลยต้องเก็บไว้ที่ค้อนก่อน ขอย้อนนิดก่อนหน้านั้นเค้าโทรไปหาค้อน ค้อนถามพี่เอากล้องไหม แทนที่ฉันจะตอบด้วยความใจดีว่าไม่ต้องหรอกค้อนมันลำบาก ฉันกับตอบว่า "เอาดิ" สั้นๆง่ายๆ มาต่อกันดีกว่า
พอทุกคนมาถึงกับครบแล้วก็นั่งรถไฟฟ้าไปดุสิต แม่งรถไฟฟ้าประเทศไทยกระตุกโครตๆ พอลงไปที่สถานีเดินไปเรื่อยๆได้ยินเสียงกรี๊ด "ค้อนๆนั้นรถซูจูป่ะ" ค้อนทำหน้าเฉยมากๆ "ไม่ใช่หรอกพี่ตอนไปตามดงบังโดนหลอกบ่อย" "แต่ฉันว่าใช่นะ วิ่งเลยค้อนวิ่งๆ" พอวิ่งมาได้ก็เห็นชัดๆหน้าทึกลอยมาแต่ไกลเลย "ค้อนถ่ายรูปถ่ายรูป" สงสัยอ่ะดิทำไมเราไม่ถ่าย ก็ไอ้งานมีตบ้าเนี่ยมันไม่ให้เอารูปเข้าก็เลยไม่ได้เอากล้องมากลัวจะมีปัญหา พอบอกให้ค้อนไปถ่ายรูปก็ ยืนมันอยู่หน้าทึกตรงนั้นแหละจนเจ๊ลูกหมีที่คงเห็นพวกเราวิ่งเลยวิ่งตามมามั้ง หรือว่าเห็นหน้าทึกใสๆลอยไปก็ไม่รู้ ตอนนี้ค้อนไปไหนแล้วก็ไม่รู้ฉันไม่สน เพราะว่าคังโผล่มาตรงกระจกที่นั่งทึก ในใจฉันนึกถึงแต่หมิงถ้าได้มาเห็นช็อตนี้ต้องกรี๊ดแน่ๆ ดูๆไปด้านหน้าทึกโอ้วคยู ที่รักของที่รักเค้านี่หว่า ไว้จะกลับไปบอกว่าน่ารักแค่ไหนตัวจริงน่าัรักมาก เราเริ่ม วนๆ กระโดดๆไปรอบๆรถ ซินฉันจะมาไหม
ที่นั่งเอสเจในรถวันทีี่มีตเท่าที่มองเห็นอ่ะ
หลังจากวิ่งวนไปวนมาดูดซูจูในรถจนเค้าเริ่มถ่ายจากรถบัสมาลงรถตู้เราก็เจอกับค้อนจนได้ แต่ว่าไม่เจอเจ๊ลูกหมี แล้วเฟิร์นที่ตอนแรกอยู่ด้วยกันก็หายไป แต่ไม่เป็นไรวิ่งไปต่อแถวก่อนไม่นึกอะไรทั้งสิ้น ตอนวิ่งไอ้ร้องเท้าก็ดันเหมือนจะจมดินตรงที่มันเป็นเนิินหญ้า แต่ก็ความสามารถไม่ล้มยังคงวิ่งต่อไปแอบเห็นรถตู้ที่ซูจูเพิ่งลงไปสิงกำลังวิ่งไปทางเดียวกับที่เราวิ่ง เรียกค้อนทันที่ วิ่งตามกันแต่ก็นะพวกเค้าเข้าไปอีกทางก็อดแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันแล้ว ในใจยังแอบคิดตลอดเวลา ตกลงซินมาเปล่าฟ่ะ
หลังจากได้ต่อแถวเป็นที่เรียบร้อย หันไปด้านหลัง โอ้ว คอส ซิน แต่งตัวได้เหมือนกันเลยทีเดียว แต่เราไม่ได้มาดูคอสนี่หว่า ถามค้อนเจ๊ลูกหมีไปไหน โทรตามๆเร็ว พอเจ๊มาถึงก็ยังไม่หมดแค่นั้นแล้วเหลียนล่ะ โทรไปพระเจ้าช่วยเพิ่งออกจากโรงเรียนมันจะมาทันไหมเีนี่ยแต่ในที่สุดก็ทัน การรอที่ยาวนานรอบแรกได้เริ่มขึ้น สักพักเหลียนมาบอกพี่ไปต่อด้านหน้าดีกว่าเพราะไงมันก็ไม่เป็นแถวอยู่แล้ว เราก็เดินตามไปก่อนฝากค้อนและเจ๊ลูกหมีกับเฟิร์นและไนท์อีกคน คนนี้เราเพิ่งรู้จัก เฝ้าทีกันไปสักพักด้านหน้ามันมั่วจริงๆด้วยมากันเลยดีกว่า พอดีพี่ที่เค้าคุมคนที่ถือโทรโข่งอ่ะสันนิฐานว่าเจ๊แกเป็นเคะท่าเดินและท่าพูดออกมากอาจจะระยะสุดท้ายแล้วด้วย เจ๊แกบอกให้นั่งเราก็เลยโชคดีได้อยู่ด้านๆหน้าๆเลยแต่ขนาดหน้าตอนเดินมาลงทะเบียนยังได้ที่ตั้ง 0113 รู้สึกว่าเลขดีมากมาย ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นเลขห้องดงบังหรือเปล่า เริ่มไม่เกี่ยวแล้วเดี๋ยววันนี้เล่าไม่จบ
หลังจากผ่านด่านตรวจจนได้บัตรมาก็มาถึงการรอระยะที่สอง เหมือนมะเร็งเข้าไปทุกทีซึ่งทรมานกว่าระยะแรกมากๆเพราะว่านั่งรอแล้วรอเล่ารอๆๆๆๆ ไม่มีไรทำก็เอาโทรศัพท์มาถ่ายกัน กล้องมันเอาเข้ามาไม่ได้เพราะว่าเค้าใช่เจ๊สองคนตรวจ ซึ่งเจ๊แกลูบซะแอบนึกว่าเป็นยูริกันเลยทีเดียว นั่งอยู่ในห้องได้สักพัก ปฏิทินฉันหายไปไหนฟ่ะ เริ่มใจหายนึกไปนึกมาอ้ออยู่ที่โต๊ะลงทะเบียนเค้าจะยังเก็บไว้ไหม โอ้วพอเดินไปเจอถามพี่อันนี้ที่ลืมไว้ใช่ไหมค่ะ "ไม่รู้ค่ะ ๆๆๆๆๆๆ" รู้สึกเหมือนพี่เค้าเป็นเทปกรออย่างไงอย่างนั้นเราก็เลยหยิบมาเลย
เจ๊ยังไม่มาเดินไปเคเอฟซีไม่รู้จะกินไร ก็มันกินไม่ลงนี่หว่า ส่งกาแฟมากินแก้ว พนักงานถามย้ำอีกรอบ "แค่อย่างเดียวเหรอค่ะ" ตอบมันไปสองรอบ "ค่ะอย่างเดียว" ถ้าเป็นมันบ้างจะอยากกินไหมซินมาไม่มาก็ไม่รู้ จะได้มีตกับใครก็ไม่รู้ ที่สำคัญบัตรมีไม่ได้อยู่ที่ฉัน ถ้าเกินค้อนมาไม่ได้ ซึ่งคงไม่มีทางหรอกแต่ว่าถ้ามาไม่ได้ฉันก็ไม่ได้เข้านะสิ อันนี้คิดแบบเห็นแก่ตัวสุดๆ ก็นะเรื่องของเรื่องที่เครียดที่สุดก็คือ ซินมาหรือไม่มา สักพักเจ๊ลูกหมีกับเพื่อนเจ๊ก็ตามมาเฟิร์น (ตอนแรกนึกว่าเฟิร์นเป็นพี่เราไม่ได้เพราะว่าหน้านะแต่ถามเจ๊ลูกหมีบอกว่าอาจจะอายุเยอะกว่าเอาเข้าจริงเราเป็นพี่ซะงั้น แต่เจ๊ลูกหมีบอกไม่ได้ให้แกเรียนเค้าพี่สักหน่อย สรุปผมผิดเข้าใจครับ) นั่งคุยกับเจ๊ไปสักพัก ความหวังกับความฝันเค้าก็มา (โครตเวอร์) ค้อนเดินมากพร้อมกับของเต็มไม้เต็มมือ มันขนไรมาเยอะแยะฟ่ะนึกในใจ แต่เรามองเห็นอย่างเดียวที่อยู่ในถุงของค้อน ปฏิทินที่ทุกคนเค้าได้กันไปแล้วแต่วันที่ไปรับฉันไม่ว่างไปเอาเลยต้องเก็บไว้ที่ค้อนก่อน ขอย้อนนิดก่อนหน้านั้นเค้าโทรไปหาค้อน ค้อนถามพี่เอากล้องไหม แทนที่ฉันจะตอบด้วยความใจดีว่าไม่ต้องหรอกค้อนมันลำบาก ฉันกับตอบว่า "เอาดิ" สั้นๆง่ายๆ มาต่อกันดีกว่า
พอทุกคนมาถึงกับครบแล้วก็นั่งรถไฟฟ้าไปดุสิต แม่งรถไฟฟ้าประเทศไทยกระตุกโครตๆ พอลงไปที่สถานีเดินไปเรื่อยๆได้ยินเสียงกรี๊ด "ค้อนๆนั้นรถซูจูป่ะ" ค้อนทำหน้าเฉยมากๆ "ไม่ใช่หรอกพี่ตอนไปตามดงบังโดนหลอกบ่อย" "แต่ฉันว่าใช่นะ วิ่งเลยค้อนวิ่งๆ" พอวิ่งมาได้ก็เห็นชัดๆหน้าทึกลอยมาแต่ไกลเลย "ค้อนถ่ายรูปถ่ายรูป" สงสัยอ่ะดิทำไมเราไม่ถ่าย ก็ไอ้งานมีตบ้าเนี่ยมันไม่ให้เอารูปเข้าก็เลยไม่ได้เอากล้องมากลัวจะมีปัญหา พอบอกให้ค้อนไปถ่ายรูปก็ ยืนมันอยู่หน้าทึกตรงนั้นแหละจนเจ๊ลูกหมีที่คงเห็นพวกเราวิ่งเลยวิ่งตามมามั้ง หรือว่าเห็นหน้าทึกใสๆลอยไปก็ไม่รู้ ตอนนี้ค้อนไปไหนแล้วก็ไม่รู้ฉันไม่สน เพราะว่าคังโผล่มาตรงกระจกที่นั่งทึก ในใจฉันนึกถึงแต่หมิงถ้าได้มาเห็นช็อตนี้ต้องกรี๊ดแน่ๆ ดูๆไปด้านหน้าทึกโอ้วคยู ที่รักของที่รักเค้านี่หว่า ไว้จะกลับไปบอกว่าน่ารักแค่ไหนตัวจริงน่าัรักมาก เราเริ่ม วนๆ กระโดดๆไปรอบๆรถ ซินฉันจะมาไหม
อันนี้เห็นบอมชัดหน่อย
ตอนนี้ในหัวเริ่มมีแต่คัง คิดไรไม่ค่อยออกเท่าไรสักพักรถเริ่มเคลื่อนหลังจากที่ได้ดูเรียบร้อยแล้วว่าใครอยู่ตรงไหนบ้าง ขาดก็แต่เรียวฮุกกะด๊องที่เค้าไม่เห็นจริงๆว่านั่งอยู่ตรงไหน หลังจากนั้นก็เดินขึ้นมาข้างบน ตอนแรกที่เดินขึ้นมากะว่าจะเดินไปรอที่หน้างานเพื่อต่อแถวรอเข้าอ่ะแต่ว่าเดินมาได้สักพักรถหยุดอีกแล้วคราวนี้เห็นคังชัดมาก มานั่งอยูตรงกระจกด้านฮกอ่ะแค่นั้นยังไม่พอ หมีคังของพวกเรา (จริงๆต้องของทึก) ก็วาดรูปหัวใจที่กระจกโดยใช้นิ้วทั้งสอง และยังเขียนว่า I love you โอ๊ยเห็นแล้วจะเป็นลมกรี๊ดแตกล่ะครับคราวนี้ ดูท่าทางหมีจะพอใจมากๆที่เรียกเสียงกรี๊ดได้ แอบเห็นวอนนั่งกับฮันแต่ก็นะ ไม่เคยคิดว่าสองคนนี้เค้าเป็นไรกัน ขอโทษสาวกชีฮันด้วยแต่เราดูไม่ออกจริงๆ เราอาจจะไม่มีความสามารถเรื่องเกี่ยวกับเมะเมะ (ยูทูทั้งหลาย) เท่าไร แต่ก็ไม่ไ้ดว่าไรนะถ้าไม่มาหาเรื่องเราก่อน (จบเรื่องนี้ไว้ก่อน) ที่นั่งเอสเจในรถวันทีี่มีตเท่าที่มองเห็นอ่ะ
หลังจากวิ่งวนไปวนมาดูดซูจูในรถจนเค้าเริ่มถ่ายจากรถบัสมาลงรถตู้เราก็เจอกับค้อนจนได้ แต่ว่าไม่เจอเจ๊ลูกหมี แล้วเฟิร์นที่ตอนแรกอยู่ด้วยกันก็หายไป แต่ไม่เป็นไรวิ่งไปต่อแถวก่อนไม่นึกอะไรทั้งสิ้น ตอนวิ่งไอ้ร้องเท้าก็ดันเหมือนจะจมดินตรงที่มันเป็นเนิินหญ้า แต่ก็ความสามารถไม่ล้มยังคงวิ่งต่อไปแอบเห็นรถตู้ที่ซูจูเพิ่งลงไปสิงกำลังวิ่งไปทางเดียวกับที่เราวิ่ง เรียกค้อนทันที่ วิ่งตามกันแต่ก็นะพวกเค้าเข้าไปอีกทางก็อดแต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวเราก็ได้เจอกันแล้ว ในใจยังแอบคิดตลอดเวลา ตกลงซินมาเปล่าฟ่ะ
หลังจากได้ต่อแถวเป็นที่เรียบร้อย หันไปด้านหลัง โอ้ว คอส ซิน แต่งตัวได้เหมือนกันเลยทีเดียว แต่เราไม่ได้มาดูคอสนี่หว่า ถามค้อนเจ๊ลูกหมีไปไหน โทรตามๆเร็ว พอเจ๊มาถึงก็ยังไม่หมดแค่นั้นแล้วเหลียนล่ะ โทรไปพระเจ้าช่วยเพิ่งออกจากโรงเรียนมันจะมาทันไหมเีนี่ยแต่ในที่สุดก็ทัน การรอที่ยาวนานรอบแรกได้เริ่มขึ้น สักพักเหลียนมาบอกพี่ไปต่อด้านหน้าดีกว่าเพราะไงมันก็ไม่เป็นแถวอยู่แล้ว เราก็เดินตามไปก่อนฝากค้อนและเจ๊ลูกหมีกับเฟิร์นและไนท์อีกคน คนนี้เราเพิ่งรู้จัก เฝ้าทีกันไปสักพักด้านหน้ามันมั่วจริงๆด้วยมากันเลยดีกว่า พอดีพี่ที่เค้าคุมคนที่ถือโทรโข่งอ่ะสันนิฐานว่าเจ๊แกเป็นเคะท่าเดินและท่าพูดออกมากอาจจะระยะสุดท้ายแล้วด้วย เจ๊แกบอกให้นั่งเราก็เลยโชคดีได้อยู่ด้านๆหน้าๆเลยแต่ขนาดหน้าตอนเดินมาลงทะเบียนยังได้ที่ตั้ง 0113 รู้สึกว่าเลขดีมากมาย ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นเลขห้องดงบังหรือเปล่า เริ่มไม่เกี่ยวแล้วเดี๋ยววันนี้เล่าไม่จบ
หลังจากผ่านด่านตรวจจนได้บัตรมาก็มาถึงการรอระยะที่สอง เหมือนมะเร็งเข้าไปทุกทีซึ่งทรมานกว่าระยะแรกมากๆเพราะว่านั่งรอแล้วรอเล่ารอๆๆๆๆ ไม่มีไรทำก็เอาโทรศัพท์มาถ่ายกัน กล้องมันเอาเข้ามาไม่ได้เพราะว่าเค้าใช่เจ๊สองคนตรวจ ซึ่งเจ๊แกลูบซะแอบนึกว่าเป็นยูริกันเลยทีเดียว นั่งอยู่ในห้องได้สักพัก ปฏิทินฉันหายไปไหนฟ่ะ เริ่มใจหายนึกไปนึกมาอ้ออยู่ที่โต๊ะลงทะเบียนเค้าจะยังเก็บไว้ไหม โอ้วพอเดินไปเจอถามพี่อันนี้ที่ลืมไว้ใช่ไหมค่ะ "ไม่รู้ค่ะ ๆๆๆๆๆๆ" รู้สึกเหมือนพี่เค้าเป็นเทปกรออย่างไงอย่างนั้นเราก็เลยหยิบมาเลย
อันนี้คือรูปตอนรอในห้องที่เค้าไว้ให้เรารอนั่นแหละ ก็มี เรา ค้อน เหลียน เจ๊ลูกหมี หน้าตาทุกคนเหมือนสดใสแต่จริงๆง่วงหิวอย่างมาก อยากบอกว่าเหมือนเก็บตัวเรามากกว่าเก็บตัวเอสเจซะอีก เอามานั่งต่อแถวเหมือนกับเราเป็นไรสักอย่างเอาเถอะฟ่ะได้แถวสามอีกไม่นานเราก็จะได้เจอเอสเจแล้ว แล้วซินมาหรือเปล่า อันนี้เป็นคำถามในใจเราตลอดเวลา รอไปเด็กข้างหน้ามันก็ส่องรูข้างใต้อ่ะรู้เล็กมากมายแต่น้องๆเค้าบอกว่าเห็นเอสเจให้สัมภาษณ์ และแล้วก็ถึงเวลาที่เรารอคอยหลังจากรอมานานชาติ เค้าก็ปลดปล่อยให้เราเข้าไปในห้องที่มีโต๊ะจัดไว้เรียบร้อยแล้วอย่างแรกที่ฉันดูก็เก้าอี้เลย 12 นับกี่ครั้งก็ 12 เศร้าครับไงซินก็คงไม่มาซินะหนี้ตามชู้ไปไหนแล้วล่ะซิน สามีอยู่นี่ตั้งสองคน ช่างเถอะเมื่อซินไม่มาก็ต้องเอาลายเซ็นคังใ้ห้ได้ สักพักเค้าก็ปล่อยให้ซูจูออกมาจากฉากกันนั่งกันอยู่ตั้งนานไม่รู้ว่าซูจูอยู่ตรงนั้นกำเวร พอออกมาก็ ฮานา รูล เซ็ล ฮานนเซโอ หรือเปล่า แล้วก็ตามด้วย we're super junior แล้วก็ ฮานา รูล เซ็ล สวัสดีครับ กรี๊ดกันลั่น ฟังไม่รู้เรื่องเลยว่าต่อจากนั้นทึกพูดว่าไร เพราะว่าเราก็เป็นคนหนึ่งในนั้นที่กรี๊ด หลังจากนั้นทุกคนก็หันไปเซ็นที่รูปตัวเอง
เยซองเสร็จเป็นคนแรกก็หันมายืนชูนิ้วว่าที่หนึ่งที่หนึ่ง จากนั้นทุกคนก็นั่งลงแล้วก็เริ่มเกิดจราจลเหอๆๆๆ ก็เพราะว่าเค้าให้ขึ้นไปขอลายเซ็นใช่ไหม ใครก็อยากได้คนที่ตัวเองต้องการมันก็เลยเกิดอาการเลือก เดินชนกันวุ่นวาย มีอยู่ครั้งหนึ่งไม่มีใครมาขอคังเซ็น คังก็แบบว่าทุบโต๊ะแล้วก็นอนฟุบลงไป สต๊าฟมาสกิดก็ทำท่างอนไม่ยอมลุกขึ้นมา จนมีคนมายืนที่หน้าโต๊ะคัง หมีคังก็ลุกขึ้นยืนแล้วชูมือประมาณว่ามีคนมาขอเค้าเซ็นแล้ว
ด้วยความวุ่นวายทั้งหมดเลยทำให้สต๊าฟเค้าต้องมาจัดว่าใครได้ใครก็เอาคนนั้นเลยนะค่ะห้ามเลือก อ้าวห้ามเลือกซวยแล้วสิเราแล้วงี้จะได้คังไหม เตรียมแลกกันเต็มที ในที่สุดก็ถึงคิวเรา ตอนที่พี่เค้าตัดบัตรให้ใจมันตื่นเต้นพิกล โอ้วจะเดินถึงคังแล้วยิ่งใกล้ยิ่งหล่อ พอเดินไปยืน อึ่งในความน่ารักและหล่อ ตอนแรกมองไม่เห็นคนอื่นเลย "สวัสดีครับ" เสียงคังลอยมาในโสตประสาท แต่ก็กว่าจะตอบคังก็ก้มลงไปเซ็นแล้ว "สวัสดีค่ะ" เราตอบไป คังเงยหน้ามายิ้มแล้วลงไปเซ็นต่อให้ตายเุถอะทำไมน่ารักอย่างนี้ เริ่มว่างคังเซ็นอยู่หันไปเห็นหน้าบอม หล่อกว่าที่คิด "คิบอม คิบอม" ยืนมือไปขอจับ บอมจับมือ หรือถ้าจะเรียกให้ถูกบีบให้แหลกกันเลยทีเดียว แต่แล้วเหตุการณ์ที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น กลับไปอ่านกันเก่าแล้วกันขี้เกียจเล่ารู้แค่ว่าคังน่ารักมาก กดเลยตอนเก่า หลังจากนั้นก็มายืนควบคุมสติด้านนอก เดินออกมาคนเพียบของที่ฝากไว้ก็หาไม่เจอสักทีการ์ดก็ไล่ๆเหมือนหมูเหมือนหมา
สักพักออกมาข้างนอกบอกว่าจะไปคุยกับเจ๊ลูกหมีต่อเรื่องป๊อกกี้ดงบัง เดินตามเจ๊ๆไปเรื่อยๆ แต่ด้วยเพราะว่ามัวแต่เมาท์เจ๊หายไปไหนก็ไม่รู้เลยมานั่งกินเม็คกับเหลียนและเพื่อนก่อน ค้อนกลับไปแล้วตั้งแต่ออกจากงาน หลังจากกินเสร็จก็เดินมาราธอนไปบีอีซีเพราะมีคนบอกว่าซูจูจะไป ก่อนจะต้องผิดหวังนั่งรถกลับบ้านหนึ่งวันที่แสนจะสนุกแต่ก็ลำบากสุดๆ แต่สุดท้ายก็คุม กลับมาบ้านประตูสองชั้นของอาล็อกหมดไม่พอเอาโซ่ผูกไว้อีกไม่ให้เข้าบ้านกันเลยทีเดียวต้องโทรเรียกแม่ออกมาเอาโซ่ออกให้ อยากบอกว่าทุกอย่างที่เราเขียนเนี่ยเขียนไปรอบหนึ่งแล้วแม้ว่าจะไม่เหมือนกันเลยทีเดียวแต่มันก็ใกล้เคียงมากเราเขียนในวันที่เพิ่งกลับจากงานมีแต่แล้วมือปัญญาอ่อนก็กดผิดจนมันหายไปหมดเลยมานั่งทำใจเขียนใหม่ในวันนี้ ก็แค่เรื่องที่อยากเล่าให้ใครสักคนฟังอ่ะนะ ยาวหน่อยทำใจนะ คราวหน้าจะไม่พลาดเลยต้องว่างแผนให้ดีกว่านี้
credit: conch@jaeholove.tk น้องค้อนกับแจจ๋า
ปล น้องบอร์ดทั้งหลาย แอดมิดและสต๊าฟจะกลับไปทำงานแล้วแต่ยังตามสต๊าฟอีกคนไม่เจอหายไปกับเอสเจเป็นที่เรียบร้อย เหลียนหายไปไหน
ด้วยความวุ่นวายทั้งหมดเลยทำให้สต๊าฟเค้าต้องมาจัดว่าใครได้ใครก็เอาคนนั้นเลยนะค่ะห้ามเลือก อ้าวห้ามเลือกซวยแล้วสิเราแล้วงี้จะได้คังไหม เตรียมแลกกันเต็มที ในที่สุดก็ถึงคิวเรา ตอนที่พี่เค้าตัดบัตรให้ใจมันตื่นเต้นพิกล โอ้วจะเดินถึงคังแล้วยิ่งใกล้ยิ่งหล่อ พอเดินไปยืน อึ่งในความน่ารักและหล่อ ตอนแรกมองไม่เห็นคนอื่นเลย "สวัสดีครับ" เสียงคังลอยมาในโสตประสาท แต่ก็กว่าจะตอบคังก็ก้มลงไปเซ็นแล้ว "สวัสดีค่ะ" เราตอบไป คังเงยหน้ามายิ้มแล้วลงไปเซ็นต่อให้ตายเุถอะทำไมน่ารักอย่างนี้ เริ่มว่างคังเซ็นอยู่หันไปเห็นหน้าบอม หล่อกว่าที่คิด "คิบอม คิบอม" ยืนมือไปขอจับ บอมจับมือ หรือถ้าจะเรียกให้ถูกบีบให้แหลกกันเลยทีเดียว แต่แล้วเหตุการณ์ที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น กลับไปอ่านกันเก่าแล้วกันขี้เกียจเล่ารู้แค่ว่าคังน่ารักมาก กดเลยตอนเก่า หลังจากนั้นก็มายืนควบคุมสติด้านนอก เดินออกมาคนเพียบของที่ฝากไว้ก็หาไม่เจอสักทีการ์ดก็ไล่ๆเหมือนหมูเหมือนหมา
สักพักออกมาข้างนอกบอกว่าจะไปคุยกับเจ๊ลูกหมีต่อเรื่องป๊อกกี้ดงบัง เดินตามเจ๊ๆไปเรื่อยๆ แต่ด้วยเพราะว่ามัวแต่เมาท์เจ๊หายไปไหนก็ไม่รู้เลยมานั่งกินเม็คกับเหลียนและเพื่อนก่อน ค้อนกลับไปแล้วตั้งแต่ออกจากงาน หลังจากกินเสร็จก็เดินมาราธอนไปบีอีซีเพราะมีคนบอกว่าซูจูจะไป ก่อนจะต้องผิดหวังนั่งรถกลับบ้านหนึ่งวันที่แสนจะสนุกแต่ก็ลำบากสุดๆ แต่สุดท้ายก็คุม กลับมาบ้านประตูสองชั้นของอาล็อกหมดไม่พอเอาโซ่ผูกไว้อีกไม่ให้เข้าบ้านกันเลยทีเดียวต้องโทรเรียกแม่ออกมาเอาโซ่ออกให้ อยากบอกว่าทุกอย่างที่เราเขียนเนี่ยเขียนไปรอบหนึ่งแล้วแม้ว่าจะไม่เหมือนกันเลยทีเดียวแต่มันก็ใกล้เคียงมากเราเขียนในวันที่เพิ่งกลับจากงานมีแต่แล้วมือปัญญาอ่อนก็กดผิดจนมันหายไปหมดเลยมานั่งทำใจเขียนใหม่ในวันนี้ ก็แค่เรื่องที่อยากเล่าให้ใครสักคนฟังอ่ะนะ ยาวหน่อยทำใจนะ คราวหน้าจะไม่พลาดเลยต้องว่างแผนให้ดีกว่านี้
credit: conch@jaeholove.tk น้องค้อนกับแจจ๋า
ปล น้องบอร์ดทั้งหลาย แอดมิดและสต๊าฟจะกลับไปทำงานแล้วแต่ยังตามสต๊าฟอีกคนไม่เจอหายไปกับเอสเจเป็นที่เรียบร้อย เหลียนหายไปไหน
edit @ 22 Apr 2008 21:19:25 by PooKaPooH
อยากจาบ้าจิงๆ
